Dumanların Ardındaki Sükunet
Günümüz yangınlarında kararan havalara biraz umut olması dileğiyle... Ormanlar, uzaktan bakıp güzel manzarasını seyrettiğimiz, bazen içine girip ailemizle vakit geçirdiğimiz ya da dertlenip derdimizi paylaştığımız o güzel habitat... Hep kırılgan, hep yardıma ve dikkate muhtaç sandığımız; ama halbuki bizden, insanlığımızdan çok daha sağlam ve sevgi dolu bir yer. Ben de onları uzun süre sadece korunmaya muhtaç, çaresiz birer yeşil alan sandım. Ta ki o yangına kadar... Felaketin göz göre göre geldiğini hissettiğimde, bir şeyleri durdurabilmek umuduyla belediyenin kapısını çaldığım anı hiç unutmuyorum. Evimizin arkasındaki dağ eteklerine bir spor sahası yapılacaktı ve alan belediye tarafından tahsis edilmişti. İş makinelerinin ormana girdiğini görünce durumun ciddiyetini anlatmak için yetkililerin yanına gittim. “Buradaki çalışmalarda yapılacak en ufak bir ihmal, atılacak tek bir kıvılcım yangın çıkarır” diye uyardım. Fakat karşımdaki duvara çarptıkça, sesimin o koridorlarda yankılanıp ...